Ketensamenwerking

Veel gemeenten zien het bestrijden van eenzaamheid als taak binnen de Wet maatschappelijke ondersteuning of het ouderenbeleid. Voor een gemeente is het waardevol als haar inwoners en het middenveld elkaar hierbij weten te vinden. Veel lokale organisaties hebben de mogelijkheid tot een cruciale inbreng. De gemeente kan in de rol van regisseur helpen onderlinge samenhang te organiseren bij een goede aanpak van het bestrijden van eenzaamheid.

In Wirdum is een vernieuwde supermarkt geopend. Deze biedt niet alleen dagbesteding aan cliënten van Talant (gericht op mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking), maar ook leer-werkplekken voor andere mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Gemeenten zijn druk bezig om nieuwe verhoudingen uit te werken tussen gemeente, maatschappelijke organisaties en burgers, ook voor het terrein van welzijn. Het herformuleren van het welzijnsbeleid is een ingewikkelde opgave. Het is niet eenvoudig om overeenstemming te bereiken over de aard, omvang, oorzaken en oplossingen van lokale sociale problemen. In deze verkenning beschrijven we een drietal lokale praktijken van vernieuwend welzijn in Leiden, Arnhem en Hellendoorn.

Kansen voor het kruispunt Wmo-Wwb. Tien overwegingen bij een gecombineerd participatiebeleid

Handreiking maatschappelijk agenderen

De Handreiking Maatschappelijk Agenderen is een instrument om een gedeelde visie op en aanpak van maatschappelijke vraagstukken op lokaal niveau te ontwikkelen in het kader van Welzijn Nieuwe Stijl. Het gaat in deze handreiking om het proces: wie zijn betrokken bij het maatschappelijk agenderen en wat is ieders rol? En welke stappen kunnen gezet worden om tot een maatschappelijke agenda te komen? In drie gemeenten is onderzocht hoe dit proces is verlopen en welke lessen daar te leren zijn.

Experimenteel onderzoek in de sociale werkelijkheid. Drie voorbeelden: Communities that Care, Thuis op straat en Vakmanstad

Wetenschappelijk onderzoek dat het effect van een sociale interventie of programma aantoont, wordt in Nederland nauwelijks uitgevoerd. Zulk onderzoek zou te duur zijn, te complex en past niet bij de weerbarstige sociale werkelijkheid. Toch neemt ook in de sociale sector de belangstelling naar experimenteel onderzoek toe. Politici, financiers en praktijkmensen stellen de simpele vraag: wat levert de sociale investering op en wat hebben we er aan?

Richting geven aan jeugdbeleid. De rol van de gemeente in een complex veld

Er is steeds meer aandacht voor preventieve hulp aan en ondersteuning van gezinnen en jeugdigen. Gemeenten moeten deze hulp en ondersteuning in het kader van de Wmo gaan vormgeven. De voorliggende studie is gericht op het versterken van de bestuurskracht van gemeenten. Nieuwe inzichten uit netwerkbenaderingen kunnen daarbij behulpzaam zijn, evenals duidelijke sturingsfilosofieën, waarbij het type netwerken wordt afgestemd op het type probleem.

Gebiedsontwikkeling heeft in Nederland een sterk fysieke inslag. Traditiegetrouw is de regie in handen van (fysieke en economische afdelingen van) gemeenten, woningcorporaties en projectontwikkelaars. Actoren in het sociale domein zoals welzijnsorganisaties en zorgaanbieders vervullen een meer aanvullende rol. De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) creëert, zo lijkt het, meer ruimte om sociale gebiedsontwikkeling prominenter op de agenda te zetten. Het gaat volgens de auteurs om het vormgeven van nieuwe verhoudingen tussen overheden, maatschappelijke organisaties en burgers.

Communities that Care (CtC) is een wijkgerichte aanpak van probleemgedrag door jongeren. De strategie bestaat uit het in een vroeg stadium signaleren en aanpakken van het gedrag en het scheppen van een veilige, constructieve leefomgeving. Van 2004 tot 2006 verrichtte het Verwey-Jonker Instituut in opdracht van de ministeries van Justitie en Volksgezondheid, Welzijn en Sport een evaluatieonderzoek naar de pilots Communities that Care in een aantal gemeenten. In aansluiting daarop is tussen 2006 en 2009 evaluatieonderzoek gedaan in drie (deel)gemeenten, die in 2004/2005 met CtC begonnen.

Het lokale beleid rond het tegengaan van armoede en uitsluiting is steeds meer gericht op het doorbreken van afhankelijkheid en het bevorderen van participatie en zelfredzaamheid. In hoeverre kunnen gemeentelijke diensten en maatschappelijke organisaties gezamenlijk aan dit doel werken? Hoe kunnen de al bestaande aanzetten tot integraal beleid worden uitgebreid?