Hoe ver kan samenwerking – met het oog op de Mededingingswet - tussen gemeenten, zorgaanbieders en andere partijen gaan?

Het doel van de Mededingingswet is het beschermen van de cliënt. De NMa ziet op grond van de Mededingingswet erop toe dat de cliënt geen nadeel ondervindt van de samenwerking.

Samenwerking in de zorg- en welzijnssector is vaak gewenst, daarom is samenwerking toegestaan indien dit leidt tot efficiëntie of kwaliteitsverbetering waar de cliënt van profiteert. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om:

• Bespreken van een zorgvraag van een cliënt, delen van best practises;
• Uitwerken van kwaliteitsprotocollen;
• Garanderen van specifieke 24-uurs zorg;
• Gezamenlijk inkopen van diensten en goederen (ICT, apparatuur, etc.).

Wat niet mag is, samenwerking die onnodig beperkt of uitsluit, omdat deze vormen van samenwerking ten koste gaan van de cliënt. Daarom is het verboden om:

• Prijs- en tariefafspraken te maken of om kunstmatig de (kwaliteit van de) zorgverlening te beperken;
• Samen cliënten over zorgaanbieders te verdelen;
• Samen af te spreken dat bepaalde diensten/producten niet meer worden geleverd;
• Zorgaanbieders die buiten de samenwerking vallen tegen te werken, bijvoorbeeld door exclusieve afspraken.

Het Transitiebureau zal in het najaar een handreiking op laten stellen die nog meer informatie verschaft over onderlinge samenwerking in relatie tot de Mededingingswet.